کانستنس زیمر از پادکست خود «Talk 50 to Me» استفاده میکند تا گفتوگویی صریحتر دربارهٔ زنان و پیرشدن را پیش ببرد و با محور قرار دادن مصاحبهها با زنانی در دههٔ پنجاه زندگی، دربارهٔ اینکه میانسالی واقعاً چه حسی دارد گفتوگو کند.
این پروژه که زیمر هممجری آن است، تلاشی برای بازتعریف شیوهای توصیف میشود که زنان با یکدیگر دربارهٔ پیرشدن صحبت میکنند. بهجای تلقی دههٔ پنجاه بهعنوان یک نقطهٔ عطف محدود، مبنای پادکست روایتهای دستِاول از میانسالی را در کانون گفتوگو قرار میدهد.
پادکستی حول میانسالی
منابع موجود «Talk 50 to Me» را پادکستی مبتنی بر مصاحبه معرفی میکنند که میزبان زنانی در دههٔ پنجاه زندگی است. تمرکز اعلامشدهٔ آن واقعیتهای میانسالی است؛ مسیری روشن برای برنامه که در آن زنان از درونِ همان مرحلهٔ زندگی دربارهٔ پیرشدن صحبت میکنند.
نقش زیمر در این گفتوگوها بهعنوان هممجری و صدای عمومی پروژه تعریف شده است. در شرح این بخش، او در حال بحث دربارهٔ چگونگی بازتعریف گفتوگو میان زنان دربارهٔ پیرشدن معرفی میشود.
آنچه همچنان محدود است
هدف اصلی روشن است: «Talk 50 to Me» بر این بنا شده که زنانی در دههٔ پنجاه زندگی دربارهٔ میانسالی سخن بگویند، نه آنکه پیرشدن بهعنوان موضوعی انتزاعی رها شود. با این حال، شرح ثبتشده نامی از مهمانان مشخص، موضوعات اپیزودها، زمان آغاز یا اظهارنظرهای جزئی از سوی زیمر نمیآورد.
از این رو، موضوع بیش از آنکه یک خبر فوری باشد، نگاهی موجز به پروژهای رسانهای است که بر گردِ یک انتخاب سرراستِ تحریریهای سامان یافته است: اینکه به زنان اجازه دهد میانهٔ زندگی را با واژگان خود توصیف کنند. سنجهٔ بعدی پادکست این خواهد بود که در ادامهٔ گفتوگو تا چه اندازه گسترهٔ آن تجربهها را در بر میگیرد.
نظرات (0)