استارمر از رهبری حزب کارگر کناره‌گیری کرد؛ برنهام برای جانشینی او پیش می‌رود

کیر استارمر از رهبری حزب کارگر کناره‌گیری کرد پس از آن که اندی برنهام کرسی میکرفیلد را به‌دست آورد و به‌سوی رقابتی برای رهبری حزب حاکم حرکت کرد.

نخست‌وزیر کیر استارمر از رهبری حزب کارگر، حزب حاکم بریتانیا، کناره‌گیری کرد و بدین‌ترتیب صحنه برای یک رقابت سرنوشت‌ساز جانشینی باز شد، بعد از آن که اندی برنهام به پارلمان بازگشت و گفت قصد دارد برای تصدی مقام ارشد کشور نامزد شود.

برنهام، شهردار گریتر منچستر و یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های حزب کارگر، با پیروزی راحت در انتخابات میان‌دوره‌ای میکرفیلد موقعیت خود را تقویت کرد و طبق خلاصه به‌روزرسانی زنده که در منبع ارائه شده، حمایت یک رقیب احتمالی را هم به‌دست آورد. نتیجه به او کرسی‌ای در مجلس عوام می‌دهد، که یک الزام عملی برای هر تلاش جدی برای رهبری حزب از وست‌مینستر است.

این رقابت فراتر از سیاست داخلی حزب کارگر اهمیت دارد. نظام پارلمانی بریتانیا به حزب حاکم امکان می‌دهد رهبرش را در میانه دوره جایگزین کند و برنده می‌تواند بدون برگزاری انتخابات ملی نخست‌وزیر شود. قوانین حزب کارگر از یک چالش‌کننده می‌خواهند حمایت بلاکی قابل‌توجه از نمایندگان حزب در مجلس را جمع کند، همراه با پشتیبانی از سازمان‌های حزبی و گروه‌های وابسته مانند اتحادیه‌های کارگری.

برنهام در میکرفیلد 24,927 رأی کسب کرد، تقریباً 55 درصد آرا، بر اساس نتایج گزارش‌شده. رابرت کنیون از حزب Reform UK با 15,696 رأی دوم شد، در حالی که ربکا شپرد از Restore Britain با 3,111 رأی سوم شد. CBC گزارش داد که بیش از دوازده نامزد برای این کرسی رقابت کردند و برنهام بیش از 9,000 رأی جلوتر از کنیون قرار گرفت.

این انتخابات میان‌دوره‌ای زمانی به راه افتاد که جاش سیمونز، نمایندهٔ پیشین حزب کارگر، از مقامش کناره‌گیری کرد و برای برنهام فرصتی فراهم آورد تا به وست‌مینستر بازگردد. این اقدام پس از عملکرد ضعیف حزب کارگر در انتخابات محلی در ماه مه فشارها بر استارمر را تشدید کرد؛ کسی که در ژوئیهٔ 2024 حزب را به یک پیروزی قاطع در انتخابات عمومی رهبری کرده بود اما با محبوبیت پایین، ناخرسندی اقتصادی و فشارهای خدمات عمومی دست‌به‌گریبان بود.

برنهام در سخنرانی پیروزی‌اش این نتیجه را به‌عنوان هشداری برای حزبش مطرح کرد. او گفت حزب کارگر «یک فرصت نهایی برای تغییر» دارد و استدلال کرد که کشور به «سیاستی جدید بر پایهٔ وحدت و امید» نیاز دارد، نه مسیری تقسیم‌کننده‌تر.

استارمر پس از انتخابات میان‌دوره‌ای به برنهام تبریک گفته بود و گفت رأی‌دهندگان کمپین حزب کارگر را بر «انشقاق و نفرت» ترجیح دادند. پیش از گزارش اخیر کناره‌گیری، او همچنین اصرار داشت که در برابر هر چالش رهبری مبارزه خواهد کرد و گفت از رقابت «دست نخواهد کشید».

چهره‌های ارشد دیگر حزب کارگر نیز پیشاپیش موقعیت‌یابی برای تنش‌های رهبری حزب را آغاز کرده بودند. وزیر بهداشت پیشین، وس استریتینگ، علامت داده بود که در هر رقابتی برای جانشینی استارمر شرکت خواهد کرد، در حالی که CBC گزارش داد که وزیر دفاع جان هیلی و وزیر نیروهای مسلح آل کارنز نیز اوایل ژوئن از سمت‌های خود کناره‌گیری کرده‌اند و به نگرانی‌ها دربارهٔ هزینه‌های دفاعی اشاره کرده‌اند.

تمرکز فوری اکنون به روند رسمی رهبری حزب کارگر معطوف می‌شود: چه کسانی برای حضور در برگهٔ رأی واجد شرایط‌اند، کدام نمایندگان و اتحادیه‌ها پشت هر نامزد می‌ایستند، و حزب حاکم چقدر سریع می‌تواند در این لحظهٔ آشفتهٔ سیاست بریتانیا جانشینی را انتخاب کند.