رموراها در حال شیرجه به کلوآکای مانتا دیده شدند، مطالعه گزارش می‌دهد

یک مطالعه جدید ثبت می‌کند که رموراها وارد کلوآکای مانتا می‌شوند و این پرسش را مطرح می‌کند که آیا این ماهیان مسافر پنهان می‌شوند، تغذیه می‌کنند یا به میزبانانشان آسیب می‌رسانند.

رموراها، ماهی‌های مکنده‌ای که بیشتر به خاطر سوارشدن روی حیوانات دریایی بزرگ‌تر شناخته می‌شوند، اکنون ثبت شده‌اند که با سر وارد کلوآکای مانتا می‌شوند، رفتاری که پژوهشگران می‌گویند ممکن است رایج‌تر از آنچه پیشتر تصور می‌شد باشد.

این رفتار، که «شیرجه‌زنی کلوآکال» توصیف شده، شامل فشردن ماهی به داخل کلوآکای مانتا می‌شود، دهانه‌ای که برای تولیدمثل و دفع استفاده می‌شود. Emily Yeager، پژوهشگر دریایی و دانشجوی دکتری در University of Miami، رهبری مطالعه‌ای درباره این پدیده را بر عهده داشت که این ماه در نشریه Ecology and Evolution منتشر شد.

پژوهشگران در بخش‌های مختلف اقیانوس طی بازه‌ای ۱۵ ساله هفت مورد را ثبت کردند. این عدد کم است، اما یگر به CBC Radio’s As It Happens گفت که این رفتار ممکن است نادیده گرفته شود چون ناظران اغلب تنها «the very tip of the tail poking out from the backside of the manta ray.» را می‌بینند.

رموراها معمولاً به حیواناتی مانند کوسه‌ها، نهنگ‌ها و مانتاها می‌چسبند تا از حمل‌ونقل بهره ببرند و در عین حال از انگل‌ها تغذیه کنند. این رابطه اغلب به‌عنوان مفید یا دست‌کم بی‌ضرر برای میزبان در نظر گرفته می‌شود. رفتار تازه ثبت‌شده نشان می‌دهد این تعامل ممکن است برای مانتاها پیچیده‌تر باشد.

آنچه انگیزهٔ ماهیان را شکل می‌دهد هنوز قطعی نیست. یگر گمان می‌برد که این شیرجه‌ها گاهی می‌تواند پاسخی به ترس باشد. در یکی از ویدیوهای توصیف‌شده در گزارش CBC، غواصی به یک مانتای آتلانتیک نر در آب‌های فلوریدا نزدیک می‌شود و ظاهراً یک رمورای نزدیک را می‌ترساند. آن ماهی سپس وارد دهانهٔ کلوآکا می‌شود، و پس از آن مانتا می‌لرزد و به شنا ادامه می‌دهد.

بروک فلامانگ، استاد زیست‌شناسی در New Jersey Institute of Technology که روی رموراها مطالعه می‌کند و در این مطالعه دخیل نبوده است، توضیح متفاوتی ارائه داد: ممکن است ماهی در حال تغذیه باشد. در ایمیلی که CBC به آن اشاره کرد، فلامانگ گفت احتمالاً این رفتار coprophagy — eating feces — است و خاطرنشان کرد که رموراها هنگام شریک‌شدن میزبان می‌توانند رفتارهای قلمرویی از خود نشان دهند.

تأثیر بر مانتاها نیز نامشخص است. یگر گفت غیرممکن است بدانیم مانتا این نفوذ را چگونه تجربه می‌کند، اما اشاره کرد که در گونه‌های میزبان دیگر، رموراها با دیسک‌های مکندهٔ خود موجب آسیب پوست شده‌اند. اگر آسیب مشابهی داخل کلوآکا رخ دهد، به گفتهٔ او ممکن است با گذر زمان بر عملکردهای حساسی مانند تولیدمثل و دفع تأثیر بگذارد.

فعلاً این یافته به‌جای حل مسئله، رابطهٔ آشنای بین رمورا و میزبان را پیچیده‌تر نشان می‌دهد. دانشمندان مدت‌ها تعامل رموراها با میزبانان را سیمبیوتیک یا کومِنسال توصیف کرده‌اند، بسته به اینکه میزبان سود ببرد یا صرفاً بی‌تأثیر بماند. یگر گفت این رفتار نشان می‌دهد آن روابط ممکن است در گستره‌ای وسیع‌تر وجود داشته باشند.