چورنوبیل در 40 سالگی

منطقه ممنوعه چورنوبیل با میراث پرتوزایی و خطرات زمان جنگ روبه‌رو است

چهار دهه پس از فاجعه راکتور 1986، دانشمندان، سالمندانِ بازگشته و سربازان همچنان در چشم‌اندازی محدود در اوکراین حضور دارند که اکنون با آلودگی و جنگ روسیه شکل گرفته است

زبان مبدا: English ترجمه شده با هوش مصنوعی به Persian
0
منطقه ممنوعه چورنوبیل با میراث پرتوزایی و خطرات زمان جنگ روبه‌رو است
در 40 سالگی فاجعه چورنوبیل، منطقه ممنوعه اوکراین همچنان آلوده، محدود و تحت فشار جنگ، نظامی‌تر شده است.
Chornobyl Exclusion zone Nuclear safety Radiation Ukraine war
در 40 سالگی فاجعه چورنوبیل، منطقه ممنوعه اوکراین همچنان آلوده، محدود و تحت فشار جنگ، نظامی‌تر شده است. چهل سال پس از فاجعه هسته‌ای چورنوبیل، منطقه ممنوعه اوکراین همچنان مکانی با لایه‌های گوناگون خطر است: آلودگی رادیواکتیو در خاک، پهپادها و موشک‌های روسی بر فراز سر، و حضور انسانی اندکی که هرگز به‌طور کامل از میان نرفته است. منطقه ممنوعه چورنوبیل، محدوده‌ای با شعاعی حدود 30 کیلومتر پیرامون نیروگاه آسیب‌دیده، پس از انفجار رآکتور در سال 1986 برای مهار گسترش مواد رادیواکتیو ایجاد شد. این منطقه هنوز از دسترسی عادی عموم مسدود است، اما دانشمندان، سربازان و سالمندانی که بازگشته‌اند همچنان در آن زندگی یا کار می‌کنند و در همین حال، حیات وحش بخش زیادی از جنگل‌های اطراف را پس گرفته است. این سالگرد در حالی فرامی‌رسد که جنگ تمام‌عیار روسیه بُعد امنیتی تازه‌ای به چشم‌اندازی افزوده که از پیش با خطر تعریف شده بود. نیروهای روسی پس از آغاز تهاجم در فوریه 2022 برای مدتی کوتاه منطقه را اشغال کردند و اوکراین روسیه را به پرتاب پهپاد به این ناحیه متهم کرده است، از جمله حملاتی که به «پوشش ایمنی جدید»، پناهگاه فولادی ساخته‌شده بر فراز رآکتورِ تخریب‌شده واحد 4، آسیب زد. حادثه چورنوبیل در ساعات اولیه 26 آوریل 1986، هنگام یک آزمایش ایمنی شبانه روی واحد 4 نیروگاه با طراحی شوروی آغاز شد. عیب‌های طراحی رآکتور و خطاهای اپراتورها جهشِ توانی را رقم زد که رآکتور را گشود و مواد رادیواکتیو را به هوا رها کرد. مقام‌های شوروی بلافاصله ابعاد حادثه را اعلام نکردند. فاجعه زمانی علنی شد که سطوح بالای پرتوگیری در یک تأسیسات هسته‌ای در استکهلم، حدود 1,200 کیلومتر دورتر، شناسایی شد. پریپیات، شهری که برای کارکنان نیروگاه و خانواده‌هایشان ساخته شده بود، روز بعد تخلیه شد؛ به ساکنان گفته شد تنها برای چند روز غذا و لباس بردارند. دو کارگر نیروگاه در شب انفجار جان باختند و 28 نفر از امدادگران و کارکنان در هفته‌های بعد بر اثر مسمومیت حاد پرتوی درگذشتند. تلفات بلندمدت همچنان محل اختلاف است. سازمان جهانی بهداشت تا 4,000 مورد مرگ ناشی از سرطان‌های مرتبط با پرتوگیری را برآورد کرده، در حالی که گرین‌پیس در سال 2006 برآوردی بسیار بالاتر ارائه داد. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اعلام کرده است نرخ‌های سرطان تیروئید در میان کسانی که در کودکی در مناطق آلوده در معرض پرتوگیری قرار گرفتند بسیار بالاتر از سطوح عادی است. رآکتور آسیب‌دیده ابتدا در سازه سارکوفاگِ بتنی-فولادی که تا پایان سال 1986 ساخته شد محصور شد و در سال 2016 با پوشش ایمنی جدید جایگزین گردید. پیرامون نیروگاه، آلودگی یکنواخت نیست: برخی مناطقِ این محدوده پرتوی بسیار بالاتری از سایر نقاط دارند و نیازمند پایش مداوم‌اند. در مرکز چورنوبیل برای ایمنی هسته‌ای، پسماند رادیواکتیو و رادیواکولوژی، دانشمندان قرائت‌های پرتوی را در سراسر منطقه ردیابی می‌کنند و به کنترل میزان مواجهه برای کارگران و ساکنان کمک می‌کنند. در میان آن‌ها تاتیانا نیکیتینا، ساکن پیشین پریپیات و متخصص پرتوگیری، حضور دارد؛ همسر او، اولکساندر اوسلیاک، پس از فاجعه به عنوان یکی از «پاک‌سازی‌کننده‌ها» برای مهار پیامدها در نیروگاه کار می‌کرد. نیکیتینا به الجزیره گفت باور دارد این فاجعه به تدریج سلامت همسرش را از میان برده، هرچند پیوند پزشکی مستقیم را نمی‌توان اثبات کرد. او گفت: «کم‌کم او را از پا انداخت.» دیگران علیرغم محدودیت‌های رسمی بازگشتند. برآورد می‌شود بیش از 1,000 نفر در سال‌های پس از فاجعه به منطقه ممنوعه بازگشته باشند؛ با بالا رفتن سن این جمعیت، شمار به‌اصطلاح خودساکنان به حدود 100 نفر کاهش یافته است. آن‌ها عمدتاً سالمندانی با ریشه‌های عمیق در این نواحی هستند که به‌طور غیررسمی از سوی مقام‌ها تحمل می‌شوند. یکی از آن‌ها، والنتینا بوریسیفنا 87 ساله، نزدیک شهر چورنوبیل زندگی می‌کند. او هنگام آژیر حمله هوایی با اشاره به اینکه هم جنگ جهانی دوم و هم جنگ کنونی روسیه را از سر گذرانده، گفت: «وقتی جنگ جهانی دوم به اینجا رسید دو سال و نیمه بودم و حالا به نظر می‌رسد در این جنگ بمیرم؛ هیچ پایانی برای این دیده نمی‌شود.» شهر چورنوبیل، خارج از «منطقه داغ» با بیشترین آلودگی، اکنون به عنوان مرکز اداری این محدوده عمل می‌کند. پریپیات که به نیروگاه نزدیک‌تر است، همچنان متروکه مانده؛ ساختمان‌هایش فرسوده و خیابان‌هایش خالی است. آینده این منطقه هنوز با عدم‌قطعیت‌هایی تعریف می‌شود که از سال 1986 ادامه داشته است: پیامدهای بلندمدت سلامت ناشی از پرتوگیری، مدیریت زمین و پسماند آلوده، و خطر افزوده‌ای که جنگ می‌تواند به زیرساخت‌هایی وارد کند که برای مهار یکی از بدترین حوادث هسته‌ای جهان ساخته شده‌اند.

مرور این بخش

اخبار بیشتر از World

موضوعات مرتبط را بررسی کنید

#Chornobyl #Exclusion zone #Nuclear safety #Radiation #Ukraine war

مقالات مرتبط

پوشش مشابه تغییر سیاست
ژاپن ممنوعیت صادرات سلاح‌های مرگبار را لغو کرد و به دهه‌ها محدودیت پساجنگ پایان داد

کابینهٔ تاکایچی فروش جنگنده‌ها، موشک‌ها و ناوهای جنگی به شماری از کشورهای شریک را مجاز کرد؛ با حفظ روندهای اخذ مجوز و محدودیت‌ها در زمان جنگ

آوریل 24, 2026 Tokyo

نظرات (0)

برای ثبت نظر لطفاً وارد شوید.
هنوز هیچ نظری ثبت نشده است.