مطالعه‌ای نشان می‌دهد ورزش و ایبوپروفن با دوز پایین شاید «مه‌مغزیِ شیمی‌درمانی» را کاهش دهد

یک پژوهش از University of Rochester نشان می‌دهد ورزش در خانه و ایبوپروفن با دوز پایین شاید به برخی بیمارانِ تحت شیمی‌درمانی کمک کند مه‌مغزیِ مرتبط با سرطان را مدیریت کنند.

به‌گفته یک مطالعه کوچک از University of Rochester که در نشریه Cancer منتشر شده، یک برنامه ورزشیِ خانگی و ایبوپروفن با دوز پایین ممکن است به کاهش «مه‌مغزیِ» مرتبط با سرطان در برخی بیمارانِ دریافت‌کننده شیمی‌درمانی کمک کند.

این کارآزماییِ فاز ۲ دو مداخله نسبتاً ساده را برای اختلال شناختیِ مرتبط با شیمی‌درمانی — که غالباً «مه‌مغزیِ شیمی‌درمانی» نامیده می‌شود و می‌تواند بر حافظه، تمرکز و چندوظیفگی اثر بگذارد — آزمود. یافته‌ها مقدماتی است و پژوهشگران گفتند برای تأیید اثربخشی این رویکرد به‌عنوان درمان، مطالعات بزرگ‌تر لازم است.

این کارآزمایی شامل ۸۶ بیمار بزرگسال مبتلا به سرطان در نیویورک بود که در حال شیمی‌درمانی و دارای مشکلات شناختی گزارش‌شده بودند. براساس اطلاعات نقل‌شده از University of Rochester، میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۵۳ سال بود و نزدیک به ۸۹ درصد زن بودند.

بیماران به‌صورت تصادفی در یکی از چهار گروه قرار گرفتند: برنامه ورزشیِ خانگی؛ ورزش در خانه به‌همراه ایبوپروفن؛ فقط ایبوپروفن؛ یا فقط دارونما. دوز ایبوپروفن ۲۰۰ میلی‌گرم، دو بار در روز بود. برنامه ورزشی شامل فعالیت‌های کم تا متوسط، از جمله پیاده‌رویِ تدریجی و تمرین با کش مقاومتی طراحی‌شده برای بیماران سرطانی بود.

پس از شش هفته، ورزش با واضح‌ترین بهبودها در توجه و کارکرد شناختی — از جمله در گزارش‌های خانواده و دوستان — همراه بود. شرکت‌کنندگانی که ورزش کردند و دارونما دریافت کردند، توجهِ بهتری نسبت به افرادی داشتند که فقط دارونما گرفتند. بیمارانی که تنها ایبوپروفن مصرف کردند نیز نسبت به گروهِ دارونما بهبود شناختی بیشتری نشان دادند، هرچند منافع گزارش‌شده کوچک‌تر و ناپایدارتر از اثرات مرتبط با ورزش به‌نظر می‌رسید.

«از یافته‌های این کارآزمایی که حاکی از منافع احتمالی هر دو مداخله برای برخی حوزه‌های شناختی است دلگرم شده‌ایم»، Michelle C. Janelsins، نویسنده ارشد از University of Rochester و Wilmot Cancer Institute، در بیانیه‌ای از سوی دانشگاه که در گزارش نقل شد، گفت. «به‌روشنی اثر پررنگ‌تری با ورزش دیدیم؛ موضوعی قابل‌توجه با توجه به منافع متعدد ورزش برای بازماندگان سرطان.»

در طول کارآزمایی عارضه نامطلوبی گزارش نشد. با این حال، پژوهشگران هشدار دادند بیماران پیش از آغاز مصرف ایبوپروفن یا ورزش در دوره شیمی‌درمانی با تیم انکولوژیِ خود مشورت کنند، زیرا برخی درمان‌ها یا شرایط پزشکی می‌تواند خطر عوارض یا پیچیدگی‌ها را افزایش دهد.

این مطالعه چند محدودیت داشت؛ از جمله اندازه کوچک، مدت کوتاه و ترکیب شرکت‌کنندگان. پژوهشگران همچنین اشاره کردند که اثرها در همه سنجه‌های شناختی یکسان نبود و زن‌بودنِ غالبِ گروه مطالعه ممکن است دامنه تعمیم نتایج را محدود کند.

گام بعد، کارآزمایی‌های بزرگ‌ترِ فاز ۳ است تا مشخص شود آیا ورزش و ایبوپروفن می‌توانند به‌طور قابل‌اعتماد اختلال شناختیِ مرتبط با شیمی‌درمانی را بهبود دهند، و اینکه آیا دوزهای متفاوت یا دوره‌های طولانی‌ترِ کارآزمایی نتایج را تغییر می‌دهد یا نه.