هورمونی طبیعی می‌تواند مسیر جدیدی برای درمان چاقی فراتر از سرکوب اشتها فراهم کند

پژوهشگران University of Oklahoma می‌گویند FGF21 در مدل‌های موشی نرخ متابولیسم را افزایش داد، که نشان‌دهنده مسیر احتمالی برای درمان چاقی متفاوت از سرکوب اشتها است.

یک هورمون طبیعی ممکن است راه متفاوتی برای درمان چاقی نشان دهد: افزایش مصرف انرژی بدن به جای صرفاً کاهش اشتها.

پژوهشگران در University of Oklahoma در مطالعه‌ای منتشرشده در Cell Reports گزارش دادند که هورمون FGF21، یا fibroblast growth factor 21، به‌نظر می‌رسد در مدل‌های موشی با ارسال پیام به ناحیه‌ای از مغز که در تنظیم متابولیسم و اشتها نقش دارد، چاقی را معکوس کرده است. آن ناحیه همچنین باور می‌شود هدف داروهای محبوب کاهش وزن مبتنی بر GLP-1 باشد، اما پژوهشگران گفتند FGF21 به‌نظر می‌رسد از طریق مکانیزمی متفاوت عمل می‌کند.

این یافته اهمیت دارد چون داروهای فعلی ضدچاقی که GLP-1 را تقلید می‌کنند می‌توانند بسیار مؤثر باشند اما به‌طور کلی از طریق کاهش مصرف غذا عمل می‌کنند. در مقابل، پژوهشگران FGF21 را چنین توصیف کردند که نرخ متابولیسم را افزایش می‌دهد، باعث می‌شود بدن انرژی بیشتری بسوزاند و بدون مسیر مبتنی بر اشتها به کاهش وزن منجر شود.

Matthew Potthoff، استاد بیوشیمی و فیزیولوژی در OU College of Medicine و معاون مدیر OU Health Harold Hamm Diabetes Center، گفت تیم انتظار داشت FGF21 در هیپوتالاموس، ناحیه‌ای از مغز که مدت‌ها با تنظیم وزن مرتبط بوده، عمل کند. در عوض، سیگنال در بخش خلفی مغز ظاهر شد، همان ناحیه گسترده‌ای که گفته می‌شود آنالوگ‌های GLP-1 در آن اثر می‌گذارند.

FGF21 هم‌اکنون در ارتباط با metabolic dysfunction-associated steatohepatitis، یا MASH، شکلی از بیماری کبد چرب، مورد مطالعه قرار گرفته است. Potthoff گفت تحقیقات بیشتری لازم است تا بررسی شود آیا دارویی مبتنی بر FGF21 می‌تواند در نهایت هم کاهش وزن و هم MASH را مورد هدف قرار دهد.

این مطالعه هنوز در مرحله مقدماتی است و اصلی‌ترین شواهد آن از مدل‌های چاقی القاشده با رژیم غذایی در موش‌ها به‌دست آمده است. Dr. Peter Balazs، متخصص هورمون و کاهش وزن در نیویورک و نیوجرسی، به Fox News Digital گفت که این کشف امکان هدف‌گیری مستقیم نرخ متابولیسم را مطرح می‌کند، اما هشدار داد که مدل‌های موشی تغییرات مزمن متابولیک مشاهده‌شده در چاقی انسان را به‌طور کامل بازتاب نمی‌دهند.

همچنین پرسش‌های ایمنی حل‌نشده‌ای وجود دارد. Potthoff اشاره کرد همان مدار مغزی که با اثرات متابولیک FGF21 مرتبط است ممکن است با مشکلات گوارشی و در برخی موارد از دست رفتن استخوان نیز پیوند داشته باشد. Balazs گفت این نگرانی‌ها از نظر بالینی مهم هستند، مخصوصاً چون خود چاقی می‌تواند خطر شکستگی را افزایش دهد.

Balazs گفت آزمایش‌های اولیه انسانی FGF21 کاهش وزن ملایمی در حدود ۵٪ تا ۸٪ نشان داده‌اند، که کمتر از میانگین کاهش وزن حدود ۱۵٪ مرتبط با درمان‌های GLP-1 است. او همچنین گفت هنوز روشن نیست آیا بدن ممکن است در طول زمان به FGF21 تحمل پیدا کند و در نتیجه نتایج بلندمدت تضعیف شوند یا نه.

“The study is a nice first step toward alternative biochemical pathways for treating obesity,” Balazs said. “However, clinical adoption will require safety trials that include bone density monitoring, along with confirmatory data in humans.”