چرا ردیابی هانتاویروس MV Hondius شبیه هشدارهای دورهٔ کووید نیست

نهادهای بهداشتی در تلاش‌اند افرادی را که ممکن است پس از شیوعی مرگبار در کشتی MV Hondius در معرض هانتاویروس قرار گرفته باشند شناسایی و پایش کنند، اما کارشناسان می‌گویند این پاسخ تکرار ردیابی تماس در دوران کووید نیست.

نگرانی فوری مشخص است: دست‌کم 30 مسافر هنگام پهلو گرفتن این کشتی تفریحی در سنت هلنا در جنوب اقیانوس اطلس در 24 آوریل از کشتی پیاده شدند و بعد به سفر خود ادامه دادند یا به خانه بازگشتند. مقام‌ها هنوز نمی‌دانند آیا هیچ‌یک از آنها در معرض ویروس بوده‌اند یا نه، اما دوره نهفتگی طولانی ویروس به این معناست که پایش ممکن است هفته‌ها ادامه یابد.

World Health Organization تأیید کرده است که این شیوع با سویه آندسِ هانتاویروس مرتبط است؛ سویه‌ای که در آرژانتین بومی است و تنها سویهٔ شناخته‌شده‌ای است که می‌تواند انسان‌به‌انسان منتقل شود. MV Hondius در 1 آوریل از آرژانتین حرکت کرد. پزشکان و مقام‌های بهداشت عمومی تأکید کرده‌اند که خطر برای عموم همچنان پایین است، زیرا به‌نظر می‌رسد انتقال نیازمند تماس نزدیک و طولانی‌مدت با فرد آلوده است.

چرا این ردیابی متفاوت است

ردیابی تماس فرایندی نظام‌مند برای شناسایی افرادی است که ممکن است در معرض یک بیماری عفونی قرار گرفته باشند، اطلاع‌رسانی به آنها و رصد علائم. در این مورد، احتمالاً بازرسان با تکیه بر فهرست مسافران کشتی، اطلاعات پرواز و مصاحبه‌ها بازسازی می‌کنند چه کسانی با موارد تأییدشده یا مشکوک تماس نزدیک داشته‌اند.

این با ردیابیِ کووید-19 متفاوت است؛ ردیابی‌ای که خیلی زود زیر فشار ویروسی به‌شدت مسری که از طریق هوای مشترک پخش می‌شد از کار افتاد و در نهایت صدها میلیون نفر را درگیر کرد. Dr. Anna Banerji، متخصص بیماری‌های عفونی و گرمسیری در University of Toronto، به CBC گفت این شیوع به رویکردی بسیار محدودتر نیاز دارد. او گفت: «این هیچ شباهتی به کووید ندارد.»

چالش اصلی نه اندازه، بلکه زمان و جغرافیاست. بنا بر گفته کارشناسانی که CBC به آنها استناد کرده، هانتاویروس می‌تواند دو تا شش هفته طول بکشد تا علائم ظاهر شود و NPR گزارش داده است که برخی تماس‌ها ممکن است تا 45 روز نیاز به پایش خود داشته باشند. از زمانی که مسافران کشتی را ترک کردند و سوار پروازها شدند، ترسیم شبکهٔ تماس‌های احتمالی دشوارتر شد.

متخصصان بهداشت عمومی این کار را بیشتر «دقیق و موشکافانه» توصیف می‌کنند تا «فناورانه»: شناسایی موارد تأییدشده یا مشکوک، دسته‌بندی تماس‌ها بر اساس میزان خطر و تصمیم‌گیری درباره اینکه چه کسانی نیاز به پایش یا ایزوله‌کردن دارند. چون هر کسی می‌تواند از طریق سفر به‌طور غیرمستقیم به دیگری وصل باشد، مقام‌ها تلاش می‌کنند به افرادی تمرکز کنند که بیشترین احتمال مواجهه را داشته‌اند، نه اینکه تورِ بی‌انتها بیندازند.

چه کسانی تاکنون تحت تأثیر قرار گرفته‌اند

به گزارش CBC، پنج مورد هانتاویروس در میان مسافران MV Hondius تأیید شده است؛ از جمله یک شهروند آلمانی و یک مرد هلندی که در کشتی جان باختند و یک زن هلندی که بعدتر در بیمارستانی در ژوهانسبورگ درگذشت. موارد مشکوک دیگری نیز در دست بررسی است.

بیش از 140 مسافر و خدمه از 23 کشور همچنان سوار کشتی ماندند، در حالی‌که کشتی پس از چند روز سرگردانی در آب‌های کیپ ورده به‌سمت جزایر قناریِ اسپانیا برای تخلیه اضطراری حرکت کرد. Public Health Agency of Canada به CBC تأیید کرد که چهار کانادایی هنوز روی عرشه هستند و علائمی نشان نداده‌اند.

دو کانادایی دیگر که در سنت هلنا از کشتی پیاده شده بودند به کانادا بازگشته‌اند و بی‌آنکه علائمی داشته باشند در منزل‌شان در انتاریو در قرنطینه هستند. به گفتهٔ وزیر امور خارجه Anita Anand در روز پنجشنبه، نفر سومِ کانادایی ــ که مسافر کشتی نبود ــ پس از تماس با آن دو نفر در همان پروازِ بازگشت، در کبک در قرنطینه است.

موارد و بررسی‌های دیگر نیز به پاسخ بین‌المللی افزوده‌اند. یک مسافر دارای علائم از سوئيس در زوریخ تحت درمان است. دو ساکن سنگاپور که سوار کشتی بودند در National Centre for Infectious Diseases آن کشور قرنطینه شدند و بعدتر نتیجهٔ آزمایش‌شان منفی بود. یک مهماندار KLM که پس از تماس با یکی از مسافران هلندی تحت بررسی قرار گرفته بود نیز نتیجهٔ آزمایش‌اش منفی شد. یک مورد مشکوک در تریستان دا کونا ــ جایی که کشتی در 15 آوریل توقف داشت ــ گزارش شده است.

مقام‌ها اکنون چه چیز را زیر نظر دارند

برای هانتاویروس واکسن یا درمان ضدویروسی وجود ندارد؛ بنابراین تصمیم‌گیری درباره ردیابی و قرنطینهْ محور مهار است. پرسش کلیدی اکنون این است که آیا کسی که از کشتی پیاده شده ــ یا هر کسی که بعداً با او تماس نزدیک داشته ــ در بازهٔ نهفتگی دچار علائم می‌شود یا نه.

مدیرکل WHO، Dr. Tedros Adhanom Ghebreyesus، گفت زمان‌بندی به این معناست که موارد بیشتری همچنان محتمل است. او گفت: «با توجه به دورهٔ نهفتگی ویروس آندس که می‌تواند تا شش هفته باشد، احتمال دارد موارد بیشتری گزارش شود.»

فعلاً پاسخ بر یک مأموریت محدود اما فوری بنا شده است: یافتن افرادی که بیشترین احتمال مواجهه را داشته‌اند، نگه‌داشتن آنها زیر نظر و جلوگیری از شکل‌گیری هر زنجیرهٔ انتقال جدید.