موضع وارش درباره استقلال فدرال رزرو نگرانی‌هایی درباره ترازنامه برمی‌انگیزد

دیدگاه کوین وارش درباره استقلال فدرال رزرو پرسش‌هایی نزد مقامات پیشین درباره نفوذ خزانه‌داری، خطوط سوآپ و سیاست ترازنامه برانگیخته است.

تلاش وارش برای تعریف حدود استقلال فدرال رزرو موجب سردرگمی و نگرانی نزد مقام‌های پیشین بانک مرکزی شده است، به‌ویژه درباره اینکه آیا فدرال رزرو در یک بحران می‌تواند کنترل کامل ترازنامه‌اش را حفظ کند.

وارش، نامزد رئیس‌جمهور دونالد ترامپ برای هدایت بانک مرکزی، گفته است فدرال رزرو هنگام تعیین سیاست پولی باید «به‌طور سخت‌گیرانه مستقل» باشد. اما او همچنین تمایل خود را برای همکاری با کنگره و دولت ترامپ در «امور غیرپولی» نشان داده است؛ تمایزی که به گفته مقامات پیشین به CNBC، به‌سختی می‌توان آن را به‌طور شفاف درباره برخی از مهم‌ترین ابزارهای فدرال رزرو اعمال کرد.

این سؤال اهمیت دارد زیرا ترازنامه فدرال رزرو، ابزارهای وام‌دهی اضطراری و خطوط سوآپ دلاری بین‌المللی می‌توانند مرز میان سیاست پولی، ثبات مالی و دیپلماسی اقتصادی گسترده‌تر را محو کنند. وارش در پاسخ‌های مکتوب پس از جلسه استماع تأییدیه خود در ۲۱ آوریل گفت مقام‌های فدرال رزرو «در حوزه‌هایی که بر امور مالی بین‌الملل اثر می‌گذارند، از جمله در موارد دیگر، محق به همان ملاحظه ویژه نیستند.»

شش مقام پیشین فدرال رزرو که با CNBC گفت‌وگو کرده‌اند، گفتند اظهارات وارش نامشخص یا گیج‌کننده است. برخی گفتند پیامدها می‌تواند محدود باشد اگر صرفاً به تفکیک روشن‌تر میان نقش پولی فدرال رزرو و اختیارات مالی خزانه‌داری بینجامد. دیگران هشدار دادند که برداشت گسترده می‌تواند توان بانک مرکزی برای اقدام سریع هنگام قفل شدن بازارها را محدود کند.

وارش همچنین ایده یک «توافق فدرال رزرو/خزانه‌داری» جدید را مطرح کرده که می‌تواند بر ترازنامه فدرال رزرو حاکم باشد، هرچند توضیح نداده چنین توافقی چگونه عمل خواهد کرد. جفری لکر، رئیس پیشین فدرال رزرو ریچموند، گفت می‌تواند از توافقی حمایت کند که سیاست اعتباری را به خزانه‌داری واگذار کند و فدرال رزرو را بر سیاست پولی متمرکز نگه دارد. اما او نسبت به امکان دیگری هم هشدار داد: «توافقی کم‌سازنده‌تر که به خزانه‌داری اجازه دهد با استفاده از ترازنامه فدرال رزرو کنگره را دور بزند، رویه‌های بد را تداوم بخشد و استقلال فدرال رزرو را مخدوش کند.»

یک مقام ارشد پیشین فدرال رزرو که به‌صورت ناشناس با CNBC صحبت کرد، گفت اگر موضع وارش به «نتیجه منطقی» خود برسد، فدرال رزرو ممکن است کنترل ترازنامه‌اش را از دست بدهد. وارش از اظهارنظر به CNBC خودداری کرد.

خطوط سوآپ ارزی بین‌المللی یکی از حوزه‌هایی است که ابهام می‌تواند به‌صورت عملی خود را نشان دهد. این ترتیبات به فدرال رزرو اجازه می‌دهد در ازای مبلغی معادل ارز خارجی، دلار در اختیار بانک‌های مرکزی خارجی بگذارد؛ ابزاری که در بحران‌های گذشته برای کاهش تنش‌ها در بازارهای دلاری جهانی به کار رفته است. CNBC گزارش داد که وزیر خزانه‌داری Scott Bessent اخیراً گفته چند کشور خلیج فارس، از جمله امارات متحده عربی، درخواست خطوط سوآپ داشته‌اند.

مقامات پیشین به CNBC گفتند خطوط سوآپ را می‌توان دست‌کم تا حدی سیاست پولی دانست، زیرا توسط کمیته بازار آزاد فدرال تصویب می‌شوند و می‌توانند ترازنامه فدرال رزرو را گسترش دهند. به‌گفته CNBC با استناد به داده‌های Haver Analytics، در طول بحران مالی، خطوط سوآپ به‌طور موقت نزدیک به ۶۰۰ میلیارد دلار به ترازنامه افزودند؛ در همه‌گیری کووید-۱۹، این رقم در اوج به ۴۵۰ میلیارد دلار رسید.

نگرانی گسترده‌تر این است که آیا یک توافق خزانه‌داری-فدرال رزرو می‌تواند تعیین کند بانک مرکزی چه دارایی‌هایی را مجاز به خرید است، یا برای اقداماتی که به‌طور سنتی توسط فدرال رزرو تصمیم‌گیری می‌شود، نیاز به تأیید خزانه‌داری ایجاد کند. اریک روزنگرن، رئیس پیشین فدرال رزرو بوستون، به CNBC گفت در یک بحران شدید، انعطاف‌پذیری فدرال رزرو ممکن است «دست‌وپابسته» شود اگر محدودیت‌های ترازنامه اقدام را به تأخیر بیندازد.

ممکن است وارش نتیجه‌ای محدودتر را مدنظر داشته باشد: واگذار کردن وظایفی که آنها را خارج از مأموریت اصلی فدرال رزرو می‌بیند تا تصمیم‌های مربوط به نرخ بهره از سیاست دور بماند. او در جلسه معرفی نامزدی‌اش چنین گفت: «رؤسا نرخ‌های پایین‌تر می‌خواهند، اما استقلال فدرال رزرو به خود فدرال رزرو برمی‌گردد.»

فعلاً مسئله محوری بی‌پاسخ مانده است. وارش هنوز به‌طور کامل توضیح نداده مرز میان اختیارات پولی و غیرپولی را کجا ترسیم می‌کند و سناتورها، بازارها و مقامات پیشین فدرال رزرو را واگذاشته تا در صورت پیشرفت روند تأیید، منتظر پاسخ‌های روشن‌تر بمانند.